نباشد ، موجب اجمال و يا اهمال خواهد بود . 27 - جواب دوّم مصنّف به دليل پنجم طرفداران و قائلين به دلالت جملهء شرطيّه بر ترتّب علّى انحصارى در تمسّك به اطلاق شرط و قياس آن با تمسّك به اطلاق صيغهء امر چيست ؟ ( هذا مع انّه . . . من باب الاتّفاق ) ج : مىفرمايد : اگر هم قبول كنيم در موردى ، تمسّك به اطلاق صحيح باشد و با آن بتوان تعيينى و انحصارى بودن شرط را احراز كرد ولى سودى براى قائلين به طرفداران مفهوم براى شرط نخواهد بود . زيرا ما منكر اين نيستيم كه در مواردى از باب اتّفاق و موردى ، احراز تعيينى و انحصارى بودن شرط كه مفيد مفهوم داشتن بوده بشود . ولى اين از محلّ بحث خارج است . چرا كه بحث در جايى است كه با دليل اثبات كنيم همه جا چنين معنايى براى جملهء شرطيّه وجود دارد . « 1 »

--> ( 1 ) - چنان كه همين جواب به عنوان جواب دوّم به دليل چهارم داده شد .